متن ترتیب شدهِ بیانیه سفیر ایالات متحده بس در محفل گرامی‌داشت روز استقلال ایالات متحده

جلالتماب رئیس اجرائیه داکتر عبدالله

وزرای محترم ، سفرا ، همکاران ، خانمان و آقایان

سلام و خوش آمدید:

اظهار سپاس و امتنان از اینکه امروز برای تجلیل از 243 سومین جشن استقلال ما به عنوان یک کشور مستقل در اینجا با ما حضور به هم رسانیدید.  تشکر فراوان از حامیان مان برای حمایت شان از برگذاری این رویداد مهم ، و همچنان جا دارد تا از نوازندگان فوق العاده  “باربد” و  موسسه ملی موسیقی افغانستان نیز اظهار سپاس نمایم.

اجازه دهید تا مراتب تسلیت و همدردی خود را خدمت تمام کسانی که در سراسر این کشور متحمل رنج شده وعزیزان شان را از دست داده  اند،  اظهار نمایم .

سال پار در همچو یک رویدادی، من در مورد مبارزات رهبران نخستین ما در تبدیل نمودن ” ایده و یا مفکورهء ” یک ایالات متحدهء مستقل و آزاد به یک “واقعیت” صحبت کردم. ایشان روی سلطهی قدرت استعماری چیزی که نمی خواستند – توافق کردند. اما توافق روی چگونگی مدیریت یک کشور جدید برای آنها خیلی دشوار بود –  و  بخشی از دلایل این اختلافات عدم اشتراک زنان انقلابی آمریکا در بحث های کلیدی در مورد چگونگی سازماندهی و مدیریت کشور جدید بود.

یکی از مسائل لا ینحل دیگر تفاوت عمیق دیدگاه در امر برده داری بود. این دو دسته گی ، 85  سال بعد ما را به یک جنگ داخلی وحشتناکی که منجر به ده ها هزار تلفات بشمول  تلفات   22000  نفری در یک روز نبرد گردید، وا داشت.    در آن زمان، جمعیت ما به اندازه جمعیت امروزی افغانستان بود.

بزرگترین رئیس جمهور ما، آبراهام لینکلن، که در آن روزهای تاریک، ایالات متحده را رهبری میکرد، گفت: “آمریکا هرگز از بیرون نابود نخواهد شد. اگر ما آزادی های خود را از دست داده  و از بین ببریم، این امر دال بر آن است که ما خودمان را نابود کرده ایم.”  این کلمات خردمندانه،  ایالات متحده را بالغ  از 150 سال بعد از پایان جنگ داخلی استقامت داد.  من پیشنهاد می کنم که افغان ها در این کشور، در این مقطع زمانی ، باید همان نگرانی را در نظر داشته باشند– همان اندازه ء که این جنگ وحشیانه است ، برقراری صلح – یک صلح پایدار – از آن دشوار تر خواهد بود.

افغان ها در طول تاریخ بارها نشان داده اند که متعهد به مدیریت خود بدور از دخالت خارجی اند.  افغان ها شجاعانه در برابر تجاوز اتحاد جماهیر شوروی جنگیده و آنرا شکست داده اند.  من فکر می کنم که اکثریت شما موافق هستید که امروز بسیاری از مشکلات افغانستان از داخل بر می آید – از ناتوانی بسیاری از افغان ها در دیدن تنوع جامعهء افغانی به عنوان یک قدرت تا دریافتن زمینه ها و اهداف مشترک در حمایت از منافع ملی ، منافع جامعه و خانواده؛ و آمادگی برای مصالحه و همکاری با یکدیگر برای منفعت تمام افغان ها.

چرا این موضوع اینقدر مهم است؟ از آنجایکه رهبران حاضر در مجلس و سایر رهبران که در اطراف و اکناف کشور در تلاش استفاده از فرصت بیش آمده در خصوص بایان جنگ هستند ، نیاز به تفاهم دارند. بنجمین فرانکلین یکی از بنیانگذاران (و اولین دیپلماتهای ما) گفت: “تفاهم کنندگان قهرمانان بزرگی را تشکیل نمیدهند، اما آنها مردم سالاری های بزرگی را ایجاد می کنند.” افغانستان طی 40 سال گذشته قهرمانان بی شماری را به میدان های جنگ فرستاده است.  اما برای حفظ جمهوری برای 40 سال آینده تفاهم کنندگان کافی را عرضه نکرده است.

بنآ، در جریان چند ماه آینده – ماه هایی که فرصتی برای رسیدن به یک توافق سیاسی و انتخاب یک رهبر جدید را فراهم میسازد، باید آماده مصالحه وتفاهم باشید.  ایالات متحده، متحدان ناتو و همکاران دیگر ما – ما نمی توانیم مشکلات را که امروز بسیاری از افغان ها را از هم متفرق ساخته ، حل نماییم.  فقط شما می توانید این کار را انجام دهید – با هم کار کنید. ما نمی توانیم نتایج قابل اعتماد از انتخابات ریاست جمهوری را تضمین کنیم – فقط شما می توانید این کار را انجام دهید.  و ما نمی توانیم – و نه – تصمیم میگیریم تا بخاطر بایان جنگ ، شما با طالبان و طالبان با شما در کجا و چگونه آماده ء مصالحه میشوند.

اما آمریکایی ها می توانند – و میخواهند – دوستان و همکاران شما باقی بمانند. ما از مردان و زنان افغان که برای مقابله با این مشکلات دشوار مشترکآ عمل مینمایند  و در خصوص تحقق صلح گزینه های دشواری را روی دست میگیرند،  حمایت میکنیم –   زیرا آنانیکه زندگی خود را در جریان دهه های جنگ و حوادث غم انگیز اخیر از دست داده اند، مستحق این تلاش ها برای یافتن زمینه های مشترک هستند.

با تشکر از شما برای اینکه امشب با ما پیوستید. ما با همه ء افراد جامعه بخصوص کسانی که متعهد به ایجاد یک افغانستان که در آن همه شهروندانش فرصت زندگی  درصلح وعزت را داشته باشند، مشتاقانه منتظر ادامه کار هستیم  .

تشکر!