اظهارات در مراسم ماموریت قاطع – ۲ جولای، ۲۰۱۷

شام بخیر جنرال نیکولسن، خانم نیکولسن، همکاران عالی قدر، دوستان و مهمانان عزیز.  بسیار زیاد افتخار میکنم که به این محفل دعوت استم و به این مناسبت مهم صحبت می‌کنم. طوریکه ما امریکا‌یی‌ها  اینجا در افغانستان حضور داریم، همۀ ما خوب می‌دانیم که ماموریت ما مردان و زنان چی است و از ما چه خواسته شده است، بسیاری ما فامیل‌ها و کشور خود را ترک نموده و اینجا به‌خاطر خدمت در کنار دوستان افغان خود قرار داریم. در افغانستان تعداد زیادی ما زندگی شان را از دست دادند؛  و متحدین ناتوی ما نیز قربانی‌های زیادی را در این راستا متحمل شده اند.

به همین‌منظور با دوستان افغان خود یکجا از این شب بزرگداشت می‌نماییم. در ۳۱ می، دشمنان ما در یک جاده پر ازدحام، تجارتی و یک اجتماع پر جنب و جوش، در قلب‌ مردم نفرت و تنفر را ایجاد نمودند. آنها در این حملۀ بی‌رحمانه و وحشیانه که این شهر هیچگاه شاید این چنین رویداد نبود، بیش از ۱۵۰ تن را کشتند و بیش از صد‌ها تن را زخمی نمودند.حملۀ مذکور قلب این شهر بزرگ را تکان داد. ما ده تن از همکاران خود را از دست دادیم و سه تن دیگر زخم برداشتند، چیزی که دشمنان ما آن را به عنوان پیروزی تلقی می‌نمایند. چقدر به اشتباه رفته اند! مبارزه‌ ای را که ما در افغانستان به آن مواجه هستیم، همانند تاریخ بشری قدیمی است. این مبارزه خیلی بنیادی است. مبارزه در افغانستان بین افرادی است که می‌خواهند مردم را صاحب قدرت کنند و برایشان آزادی به‌بار آورند، و در مقابل آن‌هایی هستند که می‌خواهند که همنوع شان‌را به شکل روحی و جسمی مطیع خود سازند. مبارزه در این سرزمین تاریخی میان اکثریت مردم، آن‌هایی که می‌خواهند وطن شان را دوباره بازسازی نمایند و برای پسران و دختران شان آیندۀ بهتر بسازند، در مقابل گروۀ کوچکی است که غیر از نفرت و شیوه‌های خشونت آمیز و ویرانگر چیزی دیگر بلد نیستند.

بگذارید بگویم در این هیچ شک ندارم که این نیروی نور، ایمان و عشق پیروز خواهند شد و صلح را به ارمغان خواهند آورد و باعث افتخار هزاران امریکایی جوان، افغان و متحدین ما که در این راه سعی و تلاش نموده اند، خواهند شد.  ما مردم متمدن به سیر پیشرفت بشریت ایمان داریم و آنرا تعقیب می‌کنیم، و خوشبخت هستیم که استعداد این را داریم تا تقدیر خود را رقم بزنیم. اکثریت مطلق افغان‌ها در عرصۀ های گوناکون پیشرفت‌های سازنده را به‌وجود آورده اند. از سال ۲۰۰۱ بدینسو، همه روزه می‌بینیم افغان‌ها در مدت کم به پیشرفت‌های زیادی دست یافته اند. مکاتب، شفاخانه ها، ساختمان های دولتی، و مراکز تجاری – تیلفون‌ها همراه و خدمات عامه – همه در جریان ۱۶ سال گذشته به دست آمده اند واین نماد فزیکی ارادۀ مردمی است که به آبادی می‌اندیشند و به صلح برای خود و دیگران باور دارند. اما تنها یک اقلیت کوچک وجود دارد خرابکار می‌باشند و پیوسته در صدد برهم زدن آرامش مردم هستند و آن هم در نتیجه انگیزه‌های نفرت انگیز و پلیدانه.

 اما مسیر تاریخ واضح و روشن است – این خرابکاران  نمی‌توانند موفق شوند ، به‌خاطریکه ایدیولوژی آنها ذاتآ مخرب است و آنها  یا سلاح شان را به زمین می‌گذارند و یا هم نابود می‌شوند.  این خرابکاران اکثریت قاطع مردم افغانستان را در کنار خود ندارند. اکثریت قاطع مردم افغانستان هم‎چنان به ساخت و ساز آینده خود ادامه خواهند داد، و هر باری که کدام  یک خرابکار  دست به قتل، بمب و هراس افگنی بزند، ما زخم‌های خود را به هم وصل می‌کنیم، از دست رفته‌گان خود را دفن می‌کنیم و برای دوباره ساختن به پا می‌ایستیم.

افغانستان دراین جنگ تنها نیست. ایالات متحده امریکا متعهد است که این راه را به پایان برساند و به تعهدات خود عمل‌ ‎کند. ما به هیچ جایی نمی رویم.

بنابراین، همانطور که ما در تعهد خود به افغانستان پابند هستیم، اجازه دهید که از قهرمانان شجاع و دلیری که از هیچ نوع فدا کاری برای نجات هموطنان خویش دریغ نه‌نموده اند، تقدیر به‌عمل آوریم. شجاعت و احساس مسئولیت آنها از یک فاجعۀ ممکن در سفارت ما جلوگیری کرد و من برایشان عمیق ترین مراتب تسلیت اداره رئیس جمهور دونالد ترمپ و مردم ایالات متحده را ابراز می‌دارم.

در این اوقات  دشوار ما خود را در غم  کسانی‌که شهید شده اند و فامیل‌های عزادار بدخشان، پروان، پنجشیر و کابل که فرزندان شان را از دست داده اند، شریک می‌دانیم.

برای‌تان صلح می‌خواهم و تاکید می‌کنم که این مبارزۀ ما ادامه می‌یابد، و فداکاری‌های شما هرگز فراموش نخواهد شد.

 این یک افتخار است که با خانواده‌های این مردان شجاع باشیم. من دعا می‌کنم که پسران من شجاعت عزیزانی را  که شما از دست داده اید، داشته باشند.